شناخت دقیق ماهیت کمشنوایی، اصلیترین پیشنیاز در انتخاب پروتکل درمانی و تجویز موفق راهکارهای توانبخشی است. اختلالات شنوایی از منظر منشأ آناتومیک و تظاهرات بالینی، به دو دسته کلیدی تقسیم میشوند: کمشنوایی انتقالی و کمشنوایی حسی-عصبی.
در این مطلب، تفاوتهای ساختاری و عملکردی این دو عارضه را از دیدگاه بالینی بررسی میکنیم:
🟣 کمشنوایی انتقالی (Conductive Hearing Loss)
این اختلال ناشی از وجود سد یا آسیب فیزیکی در مسیر گوش خارجی یا گوش میانی (مانند پارگی پرده صماخ، سفتی زنجیره استخوانچهای، اتواسکلروز یا تجمع مایع) است که مانع از انتقال بهینه انرژی مکانیکی صوت به گوش داخلی میشود.
در این نوع کمشنوایی، حلزون گوش و عصب شنوایی کاملاً سالم هستند. در نتیجه، بیمار صرفاً با کاهش شدت یا بلندی صدا مواجه است؛ به این معنا که در صورت افزایش ولوم صوتی، وضوح و تمایز کلمات کاملاً حفظ میشود. این نوع کمشنوایی در بسیاری از موارد از طریق مداخلات دارویی یا جراحی قابل درمان است.
🟣 کمشنوایی حسی-عصبی (Sensorineural Hearing Loss)
ریشه این اختلال در تخریب سلولهای مویی حلزون گوش داخلی (حسی) و یا آسیب به رشتههای عصب شنوایی (عصبی) قرار دارد که عواملی مانند سالمندی (پیرگوشی)، قرارگیری در معرض نویز شدید، یا فاکتورهای ژنتیکی محرک آن هستند. در کمشنوایی حسی-عصبی، علاوه بر افت بلندی صدا، سیستم پردازش فرکانسی نیز دچار اختلال میشود. در این حالت، افزایش صرفِ بلندی صدا لزوماً به درک بهتر گفتار کمک نمیکند، زیرا توانایی تفکیک سیگنال از نویز در محیطهای شلوغ به شدت افت کرده است. این عارضه عموماً دائمی بوده و مدیریت آن نیازمند تکنولوژیهای پیشرفته پردازش صوتی یعنی سمعک است.
رویکردهای مدرن در حوزه ادیولوژی نشان میدهند که پلتفرمهای پردازشی پیشرفته با اتکا به هوش مصنوعی، قادرند چالش عدم تمایز گفتار را در بیماران حسی-عصبی مدیریت کرده و در عین حال، تقویت لازم را برای سیستمهای انتقالی فراهم آورند.
شرکت حیات مدیسا طب، به عنوان مرجع تخصصی و نماینده انحصاری محصولات یونیترون در ایران، با ارائه سبد جامعی از پلتفرمهای مجهز به هوش مصنوعی، همکاران ادیولوژیست را در ارائه دقیقترین تجویزهای بالینی یاری میرساند.
بهمن ۲۸, ۱۴۰۴
