پژوهشهای اخیر نشان دادهاند که تغییرات در بیان ژنهای مرتبط با انتقال عصبی، التهاب و بازسازی سلولی ممکن است در بروز و تداوم وزوز گوش نقش داشته باشند. همین موضوع، ژندرمانی را به یکی از جذابترین رویکردهای پژوهشی برای آینده تبدیل کرده است.
🟪برخی مسیرهای نویدبخش در این حوزه:
🟢 تنظیم ژنهای مرتبط با پلاستیسیتی عصبی برای کاهش فعالیت بیشازحد نورونها در مسیرهای شنوایی.
🟢 تقویت بیان ژنهای محافظ عصبی که از سلولهای مویی و نورونهای حلزونی در برابر آسیب نویز یا دارویی محافظت میکنند.
🟢 کاهش ژنهای التهابزا که در ایجاد استرس اکسیداتیو و آسیب سلولی در گوش نقش دارند.
🟪 گرچه ژندرمانی برای وزوز هنوز در مراحل آزمایشگاهی و پیشبالینی است، اما نتایج اولیه نشان میدهد که میتواند به درمانی ریشهای در آینده تبدیل شود؛ درمانی که نه فقط علائم، بلکه علتهای زمینهای وزوز گوش را هدف قرار میدهد.
خرداد ۱۷, ۱۴۰۴
